Konusu : " Doğru veya yanlış, cennet veya cehennem, iyi veya kötü, bu ülke, bizim ülkemiz. "

Bu konuda siz ne düşünüyorsunuz?.

_____________________________________________________________________________________________
Yazar rumuzu:insan79
Eser sıra no:100224.07


İNSANSAM

İnsanlar çoğu zaman gerçekten ne istediklerini bilmezler. Neyi istediklerini bildikleri sayılı zamanda da tam bir bencil gibi davranırlar.

Somut gerçekler bazen canımızı sıkar. Acımasızlardır çünkü… Ve insanın acımasız gerçeği bencil olması…

Ben bir insanım ve bu acımasızlığı son deminde yaşamam benim gerçekten bir insan olduğumu gösterir.

Eğer ben bensem ve bencil bir insanoğluysam tüm bencilliğimle benim olan her şeye sahip çıkıyorum. Kendime, elime, ülkeme… Ben içinde büyüdüğüm sarı toprağa, gökten düşen her damla yaşa, üstüne hayallerimi ufka sızdırdığım dağa, umutlarımı tek tek dokuduğum başağa sahip çıkıyorum. Aldığım her nefeste geçmişten izler olması ihtimaline dahi sahip çıkıyorum çünkü geçmişim de benim.

Burası benim göğüm göğün altında kalan toprak ve arasında ki her şey benim. Sen benim insanımsın. O benim insanım. Toprağımda yazılan şiir benim. Toprağımda doğan şair benim. Toprağımda ki tüm iyilerle birlikte kötüler de benim.

Eğer ben bensem ve bencil bir insanoğluysam benim olan her şeye sahip çıkıyorum. Ben benim olanı sadece benim olan diğerleriyle paylaşırım. Eğer bensem ve bencil insan ırkındansam benim olan bu ülkeyi yalnız benim olan insanımla paylaşabilirim. Ben ülkemi yalnız seninle paylaşırım çünkü sen benim insanımsın. Nerden geldiğin nereye gittiğin kim için çalıştığın kime yardım ettiğin beni ilgilendirmez. İyi veya kötü farkı yok benim için. Eğer benim ülkemde nefes alıyorsan benim üstüme yağan yağmur senin de üstüne yağıyorsa benim selamladığım bulutlardan benim selamımı alabiliyorsan benim insanımsın.

Benim doğrum bu. Ve bu ülke benim dünyada ki cennetim. Ama olur da bir gün gidersem cennetimden, hiç unutmam cehennem de insanlar için. Duyduğun her sesin tanıdık, hissettiğin her nefesin bildik olması varken gecenin insanı korkutmadığı bir cennet varken bu dünyada kim seçer ki yabancılar ülkesinde huzur arayışının karmaşasını.

Gök kuşağının yedi rengi… Hayatın iki rengi vardır benim için. Buz mavisi ve alev kırmızısı… İyi ve kötü kadar açık bence bu renkler. Ülkem bana bu renkleri öğretti çünkü. Kışın soğuğunda buz tutmuşsa tüm bozkır, gün doğmaktayken güneşin alaca kızıllığında gördüm iki rengi. Ya da yazın toprağım alev alev yanarken, göğün açık mavisinde gördüm bu iki rengi. Nasıl ayırırsın şimdi kıştaki o maviyi uyanmakta olan güneşten. Şimdi nasıl ayırırsın o yanan toprağı açık tenli o gökyüzünden. İşte ayrılmaz o mavi, kırmızıdan. İşte ayrılmaz o iyi, kötüden. Ayırt edersin ama ayrılmaz ikisi birbirinden.

Say ki ben, ben değilim artık. Ama yine de sen sensin. Ve sende bencil bir insanoğlusun. Senin olan her şeye sahip çık. Bu ülke senin ülken… Yok! Sen de sen değilsen bu toprak kimin? Say ki bu ülke sahipsiz. O zaman üstünde yaşayan sen ben neciyiz?


önceki eser / sonraki eser