Konusu : " Doğru veya yanlış, cennet veya cehennem, iyi veya kötü, bu ülke, bizim ülkemiz. "

Bu konuda siz ne düşünüyorsunuz?.

_____________________________________________________________________________________________
Yazar rumuzu:çizmeli kedi35
Eser sıra no:100222.03


ASLINDA SADECE YAPBOZ PARÇASI

Milyonlarca insan gibi bende Türkiye’de yaşıyorum. İnançlarımız, görünüş ve karakterlerimiz farklı olsa bile bir bütün olarak yaşıyoruz. İyi, kötü her günümüzü paylaşarak, dolu dolu yaşamaya çalışıyoruz. Kötü günlerde ülkemiz için canımızı vermeye hazırız. Farklı olsak bile ortak noktamız işte bu. Ülke sevgimiz, vatan sevgimiz, Atatürk sevgimiz. Bizi bütün yapan da bu zaten. İyisiyle, kötüsüyle bütün yapan.

Şanslı çocuklardan biriyim. Okula gitme talihine sahibim. Okula ilk başladığımda bana çok yabancı bir kavramdı. Birinci sınıfta atıldığım bu serüvende lise ikiye kadar bir çok şey yaşadım. Kavga ettim, tartıştım, ağladım, ağlattım, bazen sevdim, bazen nefret ettim ama okuldan ve okul sevgimden vazgeçmedim. Olumsuzlukları göz ardı edip ileriye bakmayı bildim. İyiyle kötünün dengesi varsa olumluyla olumsuzunda dengesi vardır dedim. Kendime yeni hedefler koyup çalıştım ve sonucunda koyduğum hedeflere ulaşmanın mutluluğunu yaşadım.

Arkadaşlarım oldu. Birlikte güzel günler geçirdiğim, kahkahalar atıp, sokaklarda koşturduğum, sabahlara kadar saklambaç oynayıp, ip atladığım arkadaşlarım. Birlikteyken her an her şeyi yapıp, paylaşabildiğim. Beni olduğum gibi gören, olduğum gibi kabul eden arkadaşlarım. Bazen sırtımdan vuruldum, bazen de dostlar buldum kendime. Dostlarımı kalbimde sakladım, korudum, kolladım. Bazen de dost oldum arkadaşlarıma; korundum, kollandım, destek gördüm zor zamanlarımda. Her kaybettiğim arkadaşın ardından hayata küsmedim yeni dostlar edindim acı günü tatlı günü beraber geçirdiğim. Her engeli omuz omuza aştık. Her mutluluğu kahkahalarla paylaştık.

Ailem, kelimelere sığmayan ailem. Ufak tefek şeylerden tartıştık belki saatlerce. Kızdık, küstük birbirimize. Aslında iyiliğini düşünürdük birbirimizin. Belki kırarak karşımızdakini yada güldürerek doğru yolu buldururduk. Teşekkür etmesini, paylaşmasını öğrenirdik büyüklerimizden. Hatalar yaparak doğruyu bulurduk. Hasta olanımızla hasta olduk. Mutlu olanımızla mutlu, üzgünle üzgün. Acılarımızı paylaştık hafiflesin diye. Mutlu anlarımızı, başarılarımızı paylaştık artsın diye. Karşılık beklemeden yardım edecek, doğru yanlış ayırmadan her kararımızda destek olacaklarını bilirdik.

Bunlar sadece benim için geçerli değil aslında. Bu vatanda, bu dünyada bu evrende yaşayan her şey için geçerli. Herakleitos’un da dediği gibi “Bütünün içinde hem iyinin hem de kötünün zorunlu bir yeri vardır. Karşıtlıklar arasında bu sürekli oyun olmazsa dünyada var olamazdı.” Sadece benim duygularımda, ailemde, hayatımda değil her zaman iyini olduğu yerde kötü, doğrunun olduğu yerde yanlışta vardır. Bütün iki yapboz parçasıdır aslında. Bir parçası olmasa yapboz tamamlanamazdı eksik kalırdı. Bir bütün gibi gözükmezdi. Aç kalmasaydık, tokluğu; savaşmasak barışın değerini bilemezdik.

Biz bir bütünüz tüm parçalarıyla. Biz Türkiye’yiz. İyisiyle, kötüsüyle, doğrusuyla, yanlışıyla.. Çünkü bu ülke bizim ülkemiz. Cennetiyle, cehennemiyle..!


önceki eser / sonraki eser